عشق مثله ساعت شنی می مونه

همون قدر که دل رو پر می کنه

مغز رو خالی می کنه

انیشتن

فريد الدين را مي شناسيد
و هفت شهرش و داستان سيمرغش سيري زيبا در عرفان است.
مردي كه در دكان عطاري پدرش مشغول كار ميشود.
درويشي به در دكان ميرسد و نگاهي به عطار ميكند
چيزي ببخش
و عطار بي تفاوت چيزي پرداخت نمي كند.
درويش مي گويد:
توچگونه خواهي مرد
عطار مي گويد:
چنان كه تو خواهي مرد
مرد درويش مي گويد:
تو همچنان من مي تواني مرد؟
عطار مي گويد:
بلي
درويش كاسه چوبين را زير سر مي گذارد و خدايش را صدا مي كند.
و انگار سالها خوابست به همين سادگي او جان ميدهد.
و اين شروع سير عرفاني عطار است.
شروع به سادگي جان دادن مرد درويش

تو اگر در تپش باد خدا را ديدي، همت کن و بگو ماهيها

              حوضشان بی آب است.......

 

 نشان به آن نشان كه بي نشانم كردي

 

  نمي دانم چرا سر نمي گذارم بميرم

 

  در حجم اين بغض بي قرار

 

  ديگر طاقت اين همه بي طاقتي در من نيست

 

  دارم از هجوم اين همه اشک ديوانه مي شوم

 

  خسته شدم بس كه اين دل برده را بريدم

 

  ساده بگويمت:

 

  ديگر تواني نيست

 

  حتي براي گفتن،

 

  يك خط حرف دل

 

  حيف

 

  حيف كه نمي شود گريه را به خط گريه نوشت

 

  ور  نه...بگذريم

 

  به خدا...

 

  به خدا...

 

  دلم

 

  تنگ است

 

  ت ن گ...

 

دیشب دوستی به من گفت وقتی می خوای بنویسی ، دلت رو بنویس . امروز می خوام همه ی دلم رو بنویسم :

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

...؟

... همین ! 

آخرین لحظه تو را گفتم :

صبر کن ، صبر ...

باز می خندیدی  

سرد و مغرور

باز در پشت : تو را هرگز !

عشق من را چه غریبانه

نمی فهمیدی ...

نمی فهمیدی ...