هوا هنوز چندان مساعد نیست، آسمان آبی نیست، اما خورشید امروز نور افشانی می کند. هوا نسبت به دو روز قبل و دیروز بمراتب بهتر شده است. از دوباره و درست مثل نوروز باید خانه تکانی کرد. همه جا شده خاک، خاک، خاک. من فکر می کنم که فریادهای ما مردم خوزستان، "جایی که درآمد کل کشور متعلق به ماست" آنگونه که باید و شاید رسا نیست. اخبار تلویزیون را که نگاه میکنی در مورد همه چیز، از مرد شیطان صفت اتریشی تا مادر فلسطینی که کودکش در زندانهای اسرائیل است صحبت می شود، اما از ما مردم خوزستان که اینجا داریم در خاک غرق می شویم حرفی زده نمی شود. آلودگی های نفتی مال ما، آلودگی های صنایع فولاد مال ما، کار سخت در آفتاب 60 درجه مال ما، شرجی های اهواز مال ما، در طوفان شن غرق شدن مال ما، اما بی انصاف نباشید، لااقل به ما که مال یک کشوریم بیشتر از مادر فلسطینی، بیشتر از آتش سوزی های جنگل های آمریکا و ناتوانی آتشنشانی آمریکا در مهار آتش و اداره افغانستان و عراق و... اهمیت بدهید، که لااقل بفهمیم ما هم هستیم، وجود داریم و برایتان اهمیت داریم. که بفهمیم این 8 سال خانه خرابی مان این 8 سال جور کل ایران را کشیدن بی خود نبوده. که لااقل دلمان کمتر بسوزد از اینکه نفت زیر پای ماست و پولش برای عراق و لبنان و فلسطین خرج می شود.

پ.ن: بعد ازطوفان